Ortaköy’de Bir Çocuk

Cocuk Olmak

Çocuk olmak ya da çocukça kalmak. Hiç günahsız doğup yaşayabilmek. Belki de böyle olduğunu bilebilmek. Musallaya çocukça bir oyun için uzanmak, ya da musallanın ateşini ensende hissetmek. Gözlerin ilk açılışından son kapanışına kadar çocukça oyunlar oynayabilmek. Hayaller Parkında arkadaşlar bulmak kendine, güvenilir ve vefakâr. Sonra yürümek Hayaller Parkı'nın çocukluğunda. Ensende bahar nefesini hissedebilmek bu seferliğine. Gözlerine bakabilmek arkadaşlarının hiç ihanetsiz ve hayalperest. Bulutların nefesiyle doyabilmek ve güneşte kızartabilmek içindeki...

Cocuktuk…

Eğer sınıfımızda öğretmenimizin çocuğu da öğrenciyse, öğretmenin en çok çocuğunu dövmesini ve azarlamasını ister, ona ayrıcalık göstermemesini beklerdik. Çocuk olmamızdan kaynaklansa gerek ki, henüz körelmeyen vicdanlarımızda kabaran adalet duygusundan ötürü böyle birşeyi arzular, ya da çocuğunun acı çekmesine katlanmanın zor olduğunu hayalen bilip, kendi dayak yemelerimizin acısını bu yolla çıkarmak isterdik. Çocuktuk, herşeyi safiyane ve tastamam hissederdik. Mustafa Gerdan