Bir daha bakın hayatınıza dahil olan yalanlara. Şehir hayatıyla içli dışlı olmuş insanların sürekli sakin bir hayatı arzulamasının altında yatan sebebin bahsettiğimiz türden yalanlar olduğunu anlamanın zor olmadığını göreceksiniz. Nasıldı o hayal? Kimselerin olmadığı bir doğa ortamında, ufak ve ahşaptan bir ev. Bahçeye ekilmiş doğal yetiştirilmiş sebze ve meyveler. İçtiğiniz su tamamen doğal yollarla ulaşıyor size ve bir göl varsa hayalinizdeki eve yakın, hiç el değmemiş olmalı. Ama hep insanlardan uzak, tabelalardan, ışıklardan, insan elinin ve kirinin değdiği her şeyden uzak bir hayal.

Kirletiyoruz dünyayı. Hem madden hem de manen. Rahatımızı sağlamak için tüm insanların rahatını kaçırma pahasına dahi olsa kirletiyoruz dünyayı yalanlarımızla ve ikiyüzlülüğümüzle. Ne emanet biliyoruz verilenleri, ne de yetinebiliyoruz verilen kadarıyla. Yalanlarla soymaya çalışıyoruz birbirimizi. “Biz ölene kadar rahat yaşayalım da, sonraki nesiller önemli değil” bencilliğiyle örülmüş zihinlerimiz kasıp kavuruyor sosyal hayatı. İnsan ilişkilerimiz daha çok çıkarlarımıza endeksli kurulu. Sanki zaman hep iyi şeyler çıkarmak zorunda karşımıza gibi böbürleniyoruz hayata karşı.

Yalanlarımız var bizim. Her nesil bir öncekinden daha tenperver ve zihinler daha bi felçli geliyor. Yalan yayıldıkça güvenimiz azalıyor birbirimize. Daha bi düşmanca bakışıyoruz artık. Camilerde bile güvenmiyoruz birbirimize. Ayakkabılarımız kilitler altında, çalınmasın diye. Yalanlarımız kırdı ve kırıyor bizi, öyle yazılacak bu zamanı anlatacak tüm tarih kitaplarının önsözlerine.

Mustafa Gerdan

Allah’ın sevdiğini kullar da sevmiştir. Öyle yaratmıştır çünkü Allah (c.c.) kullarını. Kendisinin sevdiğini kullarının da seveceği şekilde yaratılmıştır her kul ve dahi her mahlûkat. Bir hayvancığa iyi davranan bir kulu o hayvancık dahi sevmiş, hayvancığa kötü davrananı Allah (c.c.) hayvan sevmesinden dahi mahrum bırakmıştır.

Peki ya diğergam insanlar! Onlar biriktirdikleri halis kullukla kendilerinden başka herkesi düşünmüş ve sadece başkaları için dertlenmişlerdir. Tek dertleri başkaları için dertlenmek olan bu insanları Allah (c.c.) diğer insanlar gözünde nasıl bir yere koyuyor sizce?

“Binlerce insan için dertlenenin, bir derdine binlercesi koşar.”

Bir bebek sadece kendi derdi için ağlar. Sadece kendi derdi için ağlayarak başlar insan bu hayat ve kemale ermek için kendinden başkalarını düşünmeye başlar. Ve dahi kemale ermek için başkalarının derdiyle dertlenmek şartı vardır. Kendinden başka herkesi değerli gören insanlar bu sebeple hak ettikleri değeri görür. O kâmil insanlardır ki sadece yaşadıkları zamanda değil, bu diyardan göçtükleri zamanda da aşk ile yad edilirler.

“Allah’ın sevdiği kulu, Allah’ı sevenler de sever.”

Havf ve reca dengesini koruyan; kulu Allah’ın sevmesiyle sevip, kula Allah’ın şefkat penceresinden bakarak dertlenen; öyle ki başkalarının dertlerini kendine dert edinen, Allah’ın kâmil ve diğergam kullarına müjdeler olsun!

“Rableri onlara, kendi katından bir rahmet, bir hoşnutluk ve kendilerine içinde tükenmez nimetler bulunan cennetler müjdelemektedir.” (Tevbe, 21)

Mustafa Gerdan

Mustafa Gerdan

Sorumlusu olduğu şeyleri bilmemesi ya da bilse de yapmaya irade gösterememiş olmasının verdiği rahatsızlık hiç bırakmayacaktı yakasını. Bunu bilerek yaşıyordu hep. Birgün olması gerektiği gibi olacağına ve sorumluluklarının hakkını vereceğine biliyor derecesinde inanıyordu. Bildiği kadarını yaşayamadığı için, bu kadar bilmemesinin daha güzel olabileceğini bile düşünüyordu ara sıra. Ama artık biliyordu bildiklerini ve her bildiği bir sorumluluk yüklüyordu omuzlarına. Yaşayacaktı ve irade gösterecekti. Adımları sayılmayacak kadar çok olduğunda bile dönüp arayacaktı o sarhoşu, nefsine haddini bildirecekti. Belki o sarhoş tövbe edip bir evliya zat olacaktı; duasıyla kurtaracaktı onu ateşlerden. Sevaba dolanmak için günaha bulanmak gerektiğini düşündü ama kendine bile tam anlatamadı bunu. Bunu kimseye söylemeyecekti, ama sevabın değerini günaha girdiğinde daha iyi anlıyordu hep. Bembeyaz bir odanın ortasına atılan bir çöpün kendinden utanması nasıl daha çok olursa; aynen öyle de tertemiz bir ruhun ortasına atılmış günaha meyyal bir bedenle yaşamaya mahkum bir kuldu.

Mustafa Gerdan

Eşiğinde kırmızı aşkının uyandım

Ne yana baksam geçtim kendimden, seni gördüm

İnce hülyalarında meczoldum, yandım

Meleksi gülüşünde varlık oldum, piştim

Leyla’yı gördüm, güldüm, geçtim

Ezelden geldim, ebedi sevdim

Ecri makbul, zeyline perçin

Vurgun hayallerde bir sana meftun

Lâbüd oldun, ehline erdim

Ehvâlini sevdim, şerrine kaldım

Nurunda O’nu gördüm, tutuldum

İsmine revâ gördüm, eteğine vardım

Revan oldum çehrene, döndüm

Mis kokuna kapıldım, içtim ve kandım

İşar buldum, kendime geldim

Suruma üfledin, öldüm ve dirildim

İp gibi dizildim, suretten geçtim

Nârını içtim, aşkımı buldum

Mustafa Gerdan

Alıştıkça basitleşir her şey. Basitleşen her şey de değersiz gelir insana. Öyledir çünkü insan, alışır ve değersiz görür alıştıklarını. Hâlbuki, her an-ı seyyale alışılmışla geçse de, bünyesinde bir sonsuzluk ihtimalini ihtiva eder.

Sonsuzluk için harcanan her vakit, sonsuz değere sahiptir çünkü. Bunun yanında, alışıldığı için fark edilmez, geçti zannedilir. Bu yüzden silinse bile zihinlerde zamana dair tüm kelimeler; saat, vakit, dakika, geçmiş, gelecek ve sair, zamansızlığa ulaşır ruh; başka buudlarda seyahat eder. Farkındalık yitirilse de değerinden bir şey kaybetmez sonsuzluğa hasredilen zaman. Ancak zevki kaçar, tatsızlaşır hayat.

Anın tadını çıkarma heveslisi sapkınlıklar dahi bir çeşit sonsuzluk ihtiva eder. Sevabın sonsuz kârı olduğu gibi, günahın da sonsuz cezası vardır. O sebepten her anın bir sonsuzluğu, her ana denk düşen bir iz düşüm vardır sonsuz hayatta. Bu iz düşüme inanan da sonsuzluğu tadar, inanmayan da. Her anın sonsuzluğuna tohum eken de karşılığını bulur, zehirleyen de tohumları.

Zevk; dostum, tadı hunharca çıkarılan ana dair bir hissiyat değil, zaman âliminin her anı, sonsuzluğa kurban ederek perdeleri her açtığında ve aştığında hissettiği kalp itminanıdır.

Mustafa Gerdan

“Çok şey istemiyorum aslında; güzel-yakışıklı, ahlaklı ve okumuş olsun” gibi, kelimelerde basite indirgenmiş ama sanki bu kriterlere uyan kimse yokmuş gibi davranan bekârlar… Bir şey var hep göz ardı edilen. Bu denilen kriterlere hiç kusursuz uyan biri gelse karşınıza ve bu insan dünyanın en iyi eğitimini almış, en yakışıklısı-güzeli ve en ahlaklısı da olsa; sanki sokakta yanınızdan geçen herhangi biriymişçesine o kişi için hiçbir şey hissetmeyebilirsiniz. Çünkü öyle değildir aşk. Sizin bildiğiniz ve anlayabileceğiniz kriterlerin dışında milyonlarcası vardır çünkü.

Allah her insanı müstesna yaratmıştır ve her insan ayrı bir alem gibi farklı yıldızlarla ve farklı gökyüzleriyle doğar. Her insanın ayrı bir derinliği, her insanın ayrı bir kutbiyeti vardır. Bu yüzden sizdeki göz, ruh ve gönül kimi sevecek, hangi yıldızlar daha parlak ve berrak gelecek bilemezsiniz. Belki buldunuz seveceğiniz insanı ve sevdiniz, ama siz bir siyah perde çektiniz o aşka sırf kriterlerinize uymadığı için. Yazık oldu aşka da size de.

Bir insan; yürüyen merdivenlerde hep sağda durup başını önüne eğerek bekliyorsa yukarı çıkana kadar, bu onun soldan diğer insanlara çarparak geçen birine aşık olmaması gerektiğini göstermeyecektir. Ya da bu geceyi Taksim’in ara sokaklarında tüm et fiyatlarına bakarak geçiriyorsa bir çift göz, yarın tüm geceyi tövbe gözyaşlarıyla geçirmeyeceği manasına da gelmeyecektir. Her insan günahsız doğar ki kendi günahıyla ölsün. Vaftizimiz günahımızdır, onun süsüyle doyarız tövbeye. Düşeriz, ağlarız ve kalkarız. Kimseye değil O’na hesap veririz ve verir herkes.

Sözün hülâsası, bir insan kriterlerimize uyduğu için değil, o insana karşı aşkı içimize Allah koyduğu için, O’na hürmeten aşka hürmet ederiz. Ve dua ederiz aşkımız ve aşığımız için. “Ya Rab, aşkı içime koyan sensin. Aşkımın içine aşkını, kalbimize de aşka ve birbirimize karşı şefkatinden koy” diye. Böyle aşık olunur ve böyle aşka doyulur aslında. Yoksa ne sevgilinin son model arabası, yatı ve katı; ne de gözü kör eden güzelliği doyurmaz kalbi. Çünkü doğrularımız bizden önce yaratılmıştır ve aşk hayatın doğurduğu en doğru hissiyattır.

Mustafa Gerdan

Şimdi yirmi yaşında koca kız olan ve üniversitede okuyan kız kardeşimin bebekliği, abimin ilkokul mezuniyetinde sahnede şiir okuyuşu, babamla yaptığımız deniz sefası, annemin hiç değişmeyen nur yüzü, ablamın kız kardeşimin saçlarına yaptığı binbir şekil ve daha birçok hatıra… Onca video arasında birkaç fotoğrafından başka bir şey kalmayan dedemin konuştuğu ve güldüğü görüntülerin çıkması ayrı bir sevinç kaynağı.

Hatıralar meğer ne kadar önemliymiş bu videoları izleyince anladım. Şimdi şimdi geçmişi daha çok düşünmeye ve düşündükçe değişmeye başladım. Meğer gelecek saadeti için geçmişe dair zihin birikimlerimizi daha bi irdelemek ve tefekkür etmek gerekiyormuş.

Mesela birgün Manisa Sultan Camiine götürmüştü dedem beni. Namazı kıldıktan sonra camii imamı ve cemaatten yedi-sekiz kişi dedemin etrafında halelenmişti ve dedem onlara hararetli bir şekilde bir şeyler anlatıyordu. Ne anlattığını hatırlayacak yaşta değildim belki ama bu sahne dedemin ne kadar değerli biri olduğunu anlamam için bana yeter de artar bile. Bu sahneyi düşünüp acaba dedeme neden bu kadar ilgi gösteriyorlardı diye sorarak bir hakikate ulaşabilirim mesela. Dedem, Şark’ta gençliğini geçirmiş bir katîp idi. Mahkemede yazıcılık yapmasının yanı sıra bugünlerde sayısı azımsanmayacak kadar çok olan ve ‘Yazıcılar’ olarak bilinen bir Nur cemaatinin mensubuydu. Evindeki özel rahlesinde masanın altındaki ampülünü yakıp yazdığı Osmanlıca Nur Risalelerini Türkiye’nin dört bir yanına gönderdiğini bugünlerde öğrendim. Annem hattının çok güzel olduğunu anlatıp durur. Bir hatıra sadece, ama içinde birçok hakikat gizli bir hatıra. Geçmiş aslında, ama aslında geçmemiş; devam ettirebilirsek.

Kaydetmek gerek hatıraları…

Bir başka hatıram şöyleydi: Onlarca kuzenim arasından birisi de judoda hep methini duyduğumuz ama hiç judo yaparken görmediğimiz Nurullah idi. Şimdilerde kendisini görmeyeli belki yine yirmi yıl oldu. Henüz altı-yedi yaşlarındaydım. Nurullah beni ikna etmiş olacak ki belediyeye ait bir judo kursuna gitmiştik. Kendisi yanlış hatırlamıyorsam siyah kuşaktan bir sonraki kuşak olan kahverengi kuşaktaydı. Tabii benim judo kıyafetim olmadığından kendisinin küçüklüğünde giydiği judo elbisesini bana vermişti, ancak kuşak olarak bana da kahverengi kuşak vermesinin bir hata olduğunu daha sonradan anlayacaktım.

Kurstaki ilk günüm… Üzerimde biraz bolca beyaz bir judo kıyafeti ve kahverengi kuşağım. Tabii kuşağın üzerimde ne ifade ettiğinden habersizim. Antrenörümüz içeri girince herkes sıraya girdi ve ben de yeni olduğum için sıranın en sonuna geçtim. Fakat tecrübeli olanlar beni tutup sıranın en başına geçmem için ısrar ettiler. Sıranın en başında ama tecrübemle en sonunda duruyordum. Kısa bir tanışma faslından sonra birden herkes hareketlendi. Herkes birbirini tutup fırlatmaya başlamıştı. Bana da birkaç –ismi düşme hareketleri olan- hareket göstermelerinden sonra ufacık çocuklar beni tutup yere çarpmaya başladı. Normal olmadığını düşünmüştüm doğal olarak ama erkekliğe de halel gelmesin diye dişimi sıkmıştım. Geçenlerde aklıma geldiğinde fark ettim. Meğer o gün beni o kadar hırpalamalarının sebebi o kahverengi kuşak imiş. Kahverengi kuşaktaki birini yerden yere vurmanın zevkine düşmüş çocuklar. İnsan fıtratı işte, daha iyi olanı yerden yere vurarak kendi kıymetini artırdığını düşünür, onu birkez daha anladım. Ama hatırayı da işte buraya kaydettim, 30 sene sonra okuyup tebessüm etmek üzere kendime yazıyorum. Okuyana değilse bile yazana faydalı Yılmaz Erdoğan’ın dediği gibi…

Hasılı, tekrar hatırlayıp kaydetmek lazım hatıraları. Üzerine düşünmek ve şuanın da ileride hatıra olacağının idrakinde olup her anımızı kayıt altına almak. Özellikler görsel kayıtların zamanla çok şey ifade ettiğini belirtmek istiyorum. Düşünün ki 65 yaşındasınız ve şuan 35 yaşında olup çoluk çocuğa karışmış kızınızın bebekliğini seyrediyorsunuz. İlk anne-baba deyişlerini, ağlamalarını, ona olan ilk sevgi gösterilerinizi. Sadece sizin izlemeniz de değil, vefasını yitiren evladınız olabilir ileride, veya sizi ne kadar sevdiğini unutan. Ona da izlettiğinizde idrakine kaçan vefasızlık açılacaktır. Başıma gelmez demeyin, başına gelenler de başlarına kötü hiçbir şey gelmeyeceği ümidiyle yaşadı hep. Bu da 65 yaşıma hatıram olsun…

Mustafa Gerdan

Cumartesi gecesi İzmir’deki evimde yatsı namazımı eda etmeden uyuya kalmıştım. Gece 2’de sokaktaki sarhoşların bağırışlarıyla uyandım. Bir araba dolusu sarhoş genç sokağın ortasında arabayı durdurup dışarı çıkmış ve avazı çıktığı kadar apartmanlara bakarak bağırıyordu. Ne dedikleri anlaşılmayan gençler herkesin uykusunu böldükten sonra arabalarına binip uzaklaştılar. Sonrasında abdestimi alıp yatsı namazımı eda ettim ve yatağımın köşesine oturdum. İçimden bir şeyler okumak geldi. İrkilerek uyandığım için uykum da kaçmıştı, bir şeyler okumak iyi de olurdu. Karanlık salona geçip kitaplığa gittim… Kitapların isimleri okunamayacak kadar karanlıktı ve nur külliyatının olduğu raftan rastgele bir kitap seçip rastgele bir sayfasını açıp okumaya karar verdim. Çektim bir nurlu kitap ve nur külliyatının, gayba dair hakikatleri anlatan Sikke-i Tasdik-i Gaybî adlı eseri geldi elime. Odama doğru yürürken rastgele bir sayfa da açtım ve Üstad hazretlerinin Regaib ve Miraç hakkında yazdığı mektuplarından Beşinci Nokta ile başlayan sayfa açıldı. Üstat Hazretleri Leyle-i Regaib’de bir süredir süren kuraklık sonrası herkesi hayrete düşürecek kadar çok yağan yağmurun rahmet olmasından ve Risale-i Nur hizmetlerinin bu rahmete sebeplik olmasından bahsediyordu. Hemen arkasından gelen mektupta da Üstat Hazretleri aynı rahmet tecellisinin Leyle-i Miraca isabet etmesi sonrası şunları söylüyor:

“Doksan dokuz gün içinde yalnız Leyle-i Regaip ve Leyle-i Miraca yağmur rahmetinin tevafuku ve o iki gece ve güne mahsus olması, daha evvel ve daha sonra olmaması ve ihtiyac-ı şedidin tam vaktine muvafakatı ve Miraciye Risalesinin burada çoklar tarafından şevkle kıraat ve kitabet ve neşrine ras tgelmesi ve o iki mübarek gecenin birbiriyle bir kaç cihette tevafuk etmesi ve mevsimi olmadığı için acip gürültülerle, söylenmeyecek maddi manevi zemin gürültüleriyle feryatlarına tehditkarane ve tesellidarane tevafuk etmesi ve ehl-i imanın meyusiyetinden teselli aramalarına ve dalaletin savletinden gelen vesvese ve zaafiyetine karşı kuvve-i maneviyenin takviyesini istemelerine tam tevafuku, bu geceler gibi şeair-i İslamiyeye karşı hürmetsizlik edenlerin hatalarına bir tekdir olarak, “Kainat bu gecelere hürmet eder, neden siz etmiyorsunuz?” diye manasında, kesretli rahmetle şeair-i İslamiyeye karşı, hatta semavat ve feza-yı alem hürmetlerini göstermekle tevafuk etmesi, zerre miktar insafı olan bilir ki, bu işte hususi bir kasıt ve irade ve ehl-i imana hususi bir inayet ve merhamettir; hiçbir cihetle tesadüf ihtimali olamaz.”

Ben de o gece bu iki mektubu okuduktan hemen sonra yağmurun başladığına şahit oldum ve rahmete vesilenin Risale-i Nur okumaklık olduğuna inandım, tesadüf olamaz dedim. Yağmurda ıslanmasak da rahmet nurları tüm gaflet ve kirler üstüne yağmaya devam ediyor ve edecek. Ta ki Allah’ın vaadi tamamlansın ve her gönül O’nun aşkıyla dolsun.

“Allahım, bizi saadet, selâmet, Kur’ân ve imân ehlinden eyle.”

Âmin.

“Allahım, Efendimiz Muhammed’e, onun âl ve ashâbına, indiği günden itibâren tâ kıyâmete kadar, onu okuyan her okuyucunun her kelimesini okuması esnâsında Allah’ın izniyle hava dalgalarının aynasına yansıyan bütün Kur’ân kelimelerinin bütün harfleri adedince salât ve selâm eyle. Bize, anne ve babamıza, erkek ve kadın bütün müminlere bu salavâtlar adedince merhamet et. Bunu rahmetinle yap, ey merhametlilerin en merhametlisi! Duâmızı kabul buyur. Alemlerin Rabbi olan Allah’a hamd olsun.”

Âmin.

Mustafa Gerdan

Mustafa Gerdan

Kapatıyorum gözlerimi sonra, alnım secdede. Gözümde yaş; akar açılsa haram kapakları gözlerimin. Gırtlağıma oturmuş tüm lekeleri hayatın, yutkunamıyorum. Ağlayamıyorum; susmuyor içimde çığlıklar, dökemiyorum.

Bir beyazlık var, bilecek kadar inanmışım, görüyorum. İman devri muhasebelerim yalpalıyor, düşüyorum. Kalkıyorum yeniden. Kulluk; düşe kalka, bebekler gibi, hem sever gibi hem nefret eder gibi. Beşer olmak: Hem sever gibi yaşamak, hem arzulamak ölümü. Düşmek kuyusuna Yusuf’un, sarılmak kemirilen dallarına imanın, açılsın diye cennet sarayları, açılır elbet, sözü var Sevgilinin diyerek yaşamak. Rüya gibi gerçek ve rüyadır gerçeklerin ötesindeki gerçek, faslı gelince hakikat ola…

Mustafa Gerdan

Bir süre Amerika’da bulundum. Orada insanlar herhangi seyahat aracındayken yanlarındaki insanlarla çok rahatlıkla konuşabiliyordu. Hatta hiç tanışmaya dahi lüzum duymadan, konuşup konuşamayacağını sormadan, bir mimik dahi beklemeden direkt olarak konuya girebiliyordu. Bir nevi insanlar aynı ailenin bireyleriymiş gibi çok rahat iletişim kurabiliyor, dertlerini ve sevinçlerini paylaşabiliyordu. Bu durumun her zaman medeni olma göstergesi olarak güzel bir örnek olduğunu düşünmüşümdür. Kimse kimseye kötü gözle bakmaz, ancak her zaman da güvenlik tedbirlerini alır. Böyle bir toplum birbirinin hak ve hukukuna saygı gösterir, huzurlu toplumun temelleri atılmış olur.

İzmir’e geri dönecek olursak, deniz manzarasıyla, güzel parklarıyla, ulaşımda rahatlığıyla hoş bir şehir. Anadolu insanı için çok da hoş olmayan bir imaja sahip olsa da, zamanla hem İzmir insanının Anadolu insanına karşı inkâr edilemeyecek önyargılarının ve hem de Anadolu insanının İzmir insanlarına karşı önyargılarının kırılarak bir kaynaşma olacağına ve bu güzel şehri daha da güzelleştireceğine inanıyorum. Nasıl ki bir İngiliz kendi diliyle selam verdiğinde ayniyle karşılık veriyor ve ona uyuyorsak, ki doğrusunun da böyle olduğuna inanıyorum eğer o dili biliyorsak; aynı şekilde her inancın da bir dili olmakla birlikte, o dili biliyorsak selamına da ayniyle karşılık vermemiz medeni ve hoşgörülü olmanın gereğidir. Kaldı ki yukarıda verdiğim yaşanmış örnekte verilen Allah’ın selamıdır. Madem ki bu selamı almayan İzmir insanları da Müslüman olduklarını söylüyorlar ve buna inanıyoruz; o zaman Allah’ın selamını alma konusunda önyargılı olmak ve istemli şekilde bu selamı almamak bir hoşgörüsüzlük örneği olmakla birlikte, dine veya dindara da bir düşmanlık göstergesidir ki medeni bir toplum olma yolunda büyük bir kaya gibi çöker yolumuza.

Akif’in bahsettiği tek dişi kalmış canavar medeniyetlerin halkları canavarlıktan çıkıp hakiki medeni olmaya geçmekte şuan. Hükümetleri ise artan bir canavarlıkla yollarına devam ediyorlar. Biz Müslüman toplumlar ise ne yazık ki halk tabakasında bir canavarlaşma dönemi yaşıyoruz. Aşikar olan sırrımız hakikatlerinden uzaklaştıkça canavarlaşıyor, bizden beklenenleri yapmamakla birlikte hiç beklenmeyen hallerin ilk akla gelen temsilcileri olma yönünde ilerliyoruz. Güzelleşenlerimiz çok güzelleşiyor olsa da, çirkinleşenlerimiz haddinden fazla ve umut kırıcı. Kırık umutlarla yolumuz hakikattir deyip, günahlara bulana bata ve başka hakikat yoktur diyerek kulluğumuza devam ediyoruz. İnşaallah her günümüz bir öncekinden daha güzel oluyordur ve olacaktır.

Mustafa Gerdan

Kendisi lise yıllarında sıra arkadaşım idi ve ben bunu her fırsatta dillendirip onur duydum. Onun yanında olmak, onunla sohbet etmek ve aslında sadece ona bakmak dahi imanımızı ziyadeleştirmiştir. Lise yıllarından hatırladığım bir sahne şöyleydi: Bir hafta sonu lisenin yatakhanesinde birkaç gündüzlü arkadaş, yatılı arkadaşlarımızla birlikte kalmıştık. Aramızda Taha kardeşimiz de vardı. Muhabbetlerimiz bitip aynı odada 7-8 arkadaş yataklarımıza girmiştik ki, Abdullah Taha’nın yatağından ufak bir ışık sızdığını gördüm. Seslendim kendisine ne yapıyor diye, hafifçe sıyırdı battaniyeyi üzerinden. Gördüm ki biz gaflet uykusuna hazırlanıyorken o elinde ufak bir el feneri kitap okuyor.

Bizler şu yaşlarda bile yatağa girdiğimizde uykuya dalana kadar bir sürü gereksiz şey hakkında düşünerek uykuya dalıyorken, o daha lise yıllarında kitap okurken uyuyakalıyordu. O da 3, bilemediniz 5 saat kadar. Şimdi uyuyor mudur, bilmiyorum. Sadece bu da değil, o ufacık el fenerinin ışığıyla kimseyi rahatsız etmemek için hem battaniyeyi de üstüne çekiyor, hem de yatılı kalmaya gelmeden önce akıl edip yanında küçük el fenerini getiriyordu.

İki hafta kadar önce evime misafir oldu sağ olsun. Her zamanki gibi sarıldım kendisini görünce, sevgiliye, anneye, öz kardeşine sarılır gibi. Dost dediğiniz öyledir çünkü, sarılınca kalbinizden girer de ruhunuzdan geçer gibi olur. Hastalıklara dûçar batıda erkekler eşcinsellik paranoyasıyla arkadaşlarıyla el dahi sıkışamıyorken, bizler kardeşlerimizle sarmaş dolaş oluruz da aklımızdan tek kötü düşünce geçmez; dahası her sarılışımızda daha çok severiz birbirimizi, tekrar hatırlarız aramızdaki sevgiyi.

Evimi şereflendirdi dostum, kardeşim Taha. Az vakti vardı, 1 saat kadar kalabildi fakat her zamanki gibi ruhumu kavrayıp hikmetli elleriyle, sarstı yerinden. Benden daha az konuştu ama o konuşunca hikmetten, ben konuşunca malayani… “ ‘Lazım’ kelimesi” dedi. “Bir toplantıdan geliyorum derneğin. (Kendisi Yeryüzü Doktorları Derneği Dış İlişkiler Koordinatörü aynı zamanda) Orada yanımda oturan iki arkadaştan biri diğerine: Şöyle şöyle bir cihaz çıkmış. Bana çok lazım, mutlaka almalıyım, dedi. O an aklıma Kongo’ya gittiğimizde gördüğüm insanlar, sahneler geldi. Günde bir öğün yemek yiyebiliyor insanlar, o da her gün değil ve tek çeşit yemek. Hastalıklar, sefalet, hayatta kalma mücadelesi… Şu lazım, bu lazım diyoruz ama neyin gerçekten lazım olduğuyla ilgili hepimiz kendi adımıza düşünmemiz gerekiyor.”

Yine ezildi ruhum, kıvrandım karşısında. O sanki her an görmediklerimizi görüyor, tefekkür ediyor ve ağlıyordu. Böyleydi demek ilim sahibi olmanın ağırlığı. Kör gözlerin görmediği birçok şeyi görerek, hem zevkiyle seyretmek alemleri, hem de acıların tümünü paylaşmak, hissetmek derinden. Her an kendisiyle bir muhabbet ortamında karşılaşabileceğiniz biri o. Yirmi beş yaşında koca bir nur kahramanı, bir hür adam Abdullah Taha Orhan. İstanbul’daki birçok alim ve evliyaya dost. Onu tanımak büyük bir şeref benim için, ona dost ve kardeş olmak. Kendisine tüm kalbimle sarılıyor ve onun bize her yazdığının sonunda dediği gibi diyorum, sevgi ve muhabbetle…

Mustafa Gerdan

Meğer yaşanacak olanlar için cevapları kendi ve zamanı diye düşündüğü zamandan önce aramalıymış insan. Tıpkı ölmeden önce ölmek gibi hazırlanmalıymış sevmeye. Kalbi korumalı, zihni duru tutmalı ve geldiğinde sevmeliymiş hiç çaba sarfetmeden. Kötü zaman, kirli kalpler, kuru gönüller…

Şimdilerde şarap içmeden sarhoş olmaya çalışmak gibi sevmek. Hiç ödeyemeyeceğini bile bile bakkala borç yazdırmak, ama ne kadar borcun olduğunu da hiç unutmamak gibi… Günahla yıkanıp tüm kötü kokuları duymazdan geliyorken, güzel kokuları duyunca hissiz kalmak…

Evlilik işte, bekleniyor kısmet diye. Hepimiz bekleyeniz, hepimiz beklenen. Herkes beklerse kavuşulmaz diyorum, hak vermiyor annem. Madem çaba gerekmiyor aşka düşmek için, hangi aşık cevaz veriyor buna söylesin. Aşk olur mu hakikaten hiç çaba gösterilmeden sevilse? Ve neden filozoflar hep ölümü sorgular, neden milyon tane cevap bulunmamış aşk sorgularına.

Yaşamak zor ölmekten, sevmek en ağırı. Yalnızlığı bildiğin kadar anlarsın sevginin kıymetini, ve kıymetsiz kalır herşey aşktan mahrumiyet kadar. Kısmet… Bu aralar en sevmediğim kelime…

Mustafa Gerdan

Denebilir ki, kırık dökük hayatlarımızın ve buhranlarla geçen zamanlarımızın mimarı belirsizliklerimizdir. Hala niye var olduğunu bilmeyen yaşlılar, neden evlendiğini ve neyi paylaşması gerektiğini bilmeyen yetişkinler, niçin okuduğunu ve ne okuduğunu bilmeyen gençler, ne uğruna istihdam edildiğini ve kime, niçin hizmet etmesi gerektiğini kavrayamamış makam sahipleri ve sair tüm hedefsiz insanlar aynı hatanın kurbanlarıdırlar. Hedefsiz ve ümitsiz kalmış insanın, bunun tesellisini araması bile neredeyse imkansızdır. Çünkü hedefsiz insan bir hedefi olması gerektiğini farkedecek bilgi ve birikime sahip olmadığından kendinde böyle bir eksiklik gör(e)meyecek, dolayısıyla sadece hedefleri ve hayattaki amaçları sorulduğu zaman uydurma cevaplarla bir karşılık verebilecektir. Ne ebeveynini suçlayabilecek bulunduğu durumdan ötürü, ne de hayatın kendisini aslında.

Peki çözüm yolu nedir? Elbette ki önce neden var olduğunu bilmek, sonra nasıl bir varlık olduğunu bulmak ve olduğu haliyle nasıl yaşaması gerektiğine ‘karar’ verecek iradeyi göstererek hayatını buna göre şekillendirmektir. Böyle yapan insan, her aklına takıldığında yarın, öbür gün, bir sonraki hafta ve diğer yıl ne yapması gerektiğini berrak bir şekilde tahayyül edebilecektir. Ancak karar vermek irade kuvveti ister. İradenin kuvvetli olabilmesi için kalbin ferahlığı; kalbin ferahlığı için ise hatalardan uzak ve temiz kalmak gerekir. Kirlenmiş bir kalp doğruyu aramaktan kaçmaya meyledecektir hep. Vicdan kalbe yol göstermeli ve irade kalbi dinlemelidir. Aksi takdirde kirlenen kalp vicdanı susturacak ve iradeye her geçen vakit daha az güç verecektir. Bir noktadan sonra vicdan tamamen kendini harap edecek, ruhu hataların koynuna bırakıp şeytanla nefsin harmonik dansını izleyecektir.

Vicdanı karartmamak, kalbi kirletmemek, iradeyi öldürmemek, nefsi azdırmamak ve şeytanı güldürmemek için hayatınızın belirsizliklerinden kurtulmalısınız. Öyle ki, zihninizde karanlık noktalar ve kalbinizde ezici sıkıntılar kalmamalıdır.

Mustafa Gerdan

Çocukça seven bir kalbin yaşlı hırıltılarıyla malul nefsim
Kesilir her iç çekişte nefesim ve yokluğunla dahi sevinirim
Düşleyince açılır beyaz perdeleri hayal bahçelerimin
Hem gülerim görünce yüzünü, hem ağlarım sende ölmüşken sesim

Mustafa Gerdan

Tarzan of Manisa, Ahmet Bedevi, was born in the city of Samara, close to Baghdad, in 1899. He joined the World War I and Independence War of Turkey. He came by to İzmir with the Turkish Army and was honoured with red-stripe independence medal. When he was going back to his country, Iraq, he saw Manisa when he was passing through and decided to settle here. He began to work as gardener in the City Hall of Manisa became so much concerned to convert this burnt and ruined city into a green heaven with full of trees and flowers, which he did at the soonest time. He changed the view of the city by the trees he planted in every nook and corner. Planting and protecting the nature were sacred for Tarzan and he maintained to do so during his lifetime. He was telling people stories on ‘love of green’ without getting bored, just like telling a religion as a missioner. His mission was making people fall in love with nature, protecting this love as possible as he can, and convert the green into the love’s colour of red.

He was a man who never asked for help from other people and not expected any respond because of what he did well. He was doing everyting by heart and he was very sensitive about not breaking hearts, while he was trying to teach people the importance of nature and green. Nobody was esteeming Ahmet Bedevi as a mentally sick person but always a respected, wise and natural man. He was reading books everyday, following the newspapers of the time and telling children stories to help their growing up well. When he gets together with other people, he was the one talking, and other ones were the listeners. He was never responding to those who tells compliments about him or tell how bad he was. He was never even close to breaking hearts. He was a sensitive man, with a brave heart, and also a body with strength of more than one man. As everybody tells in Manisa, who lived in his time, that he was running all the way from his little cottage to the city center, or vice versa, in less than 5 minutes, which takes about 15 minutes by car as we experienced.

Ahmet Bedevi got the name of ‘Tarzan’ when the Hollywood showed up with the movie of Tarzan. He was also called as ‘Hacı’ by the people of Manisa which was kind of a word, expressing respect to him. He was called Tarzan but he was never like the tarzan in the movies, ignorant and living with animals. On the contrary, he was always together with people and was always cahoots with nature. He was not a lonely man. He used to have really close friends, climbers, girlfriends, politicians and so on. The reason why he was living in mountains was because of his love to nature. For instance, he was calling the rain as his valentine, while he was naming trees as his sons and girls.

Mustafa Gerdan

I saw a dream when I was awake…

I was talking to this guy, in a mosque of New Jersey, US. I was in the mosque for the Friday praying and he was sitting next to me, listening the Imam. I had a feeling that he was not a Muslim and his presence there was for a reason different than the others. He was listening the Imam like the Imam was talking from totally different things than he knows. Then, I had the impression of the possibility that he was there with us to witness what we were talking about and whether if we were involved into something harmful to the holy country of United States.

He prayed with us like a Muslim and waited till the end of the praying. It was obvious that he was taught how to pray to cover himself. However, nobody can block the feelings that God creates in your heart.

I waited with him till the end and looked into his eyes directly when he attempted to stand up to go. He locked on my eyes either, and I began to talk to him. He was not expecting a talk at the moment but he had to listen to me to be kind.

Here is what I told him;

It was 20^th March 2003 and 5 am in the morning. I was at my house in Manisa, Turkey. I went to the hall when I woke up and saw my mother crying in front of the TV. I asked what happened and she said the US had started to bomb the whole city of Baghdad, Iraq. I was shocked and can’t forget the scene at the TV that rising smokes and fires of the bombs from the city of rising beauty of wisdom at the time. The whole blood in my body attacked to my brain and I lost my logical thinking. I remember I asked my mother to give me my father’s gun, to go and rescue my brothers and sisters in Iraq. I was at the age of 18 and only a high school teenager. That now reminds me how I feel when someone attacks to my people.

You must also accept, without considering which city it is or who is attacking to whom, that if someone, a group, an organization or a state bombs a city without considering how many innocent people might die, that is exactly ‘terror’ and what they do is terrorizing innocent people.

More than 70.000 people died with the attacks of US in Iraq and it is totally in a chaotic country now. What US came for was obvious but that even couldn’t have been accomplished and I hope wouldn’t be.

Now, you are coming to our praying place to look if we are terrorists and making any plans to blow somewhere up. However, you are serving to a terrorist state which has killed thousands of people and even causing more deaths everyday in the whole world. So, don’t you become a terrorist by serving to terrorists? Isn’t it what you have to do to have voice against those terrorizing innocent people?

¨But the Unbelievers,- their deeds are like a mirage in sandy deserts, which the man parched with thirst mistakes for water; until when he comes up to it, he finds it to be nothing: But he finds God (ever) with him, and God will pay him his account: and God is swift in taking account¨ (Nur, 24-39).

Mustafa Gerdan

Mustafa Gerdan

Zeka, yolları görmeye yarar. Çözüme giden sonsuz adet yol olsun mesela. İnsan zeka seviyesine göre çözüme giden yol görür diyebiliriz. Fakat değerli olan daha çok yol görmek değil, yollardan hangisinin doğru olduğunu görebilmektir. İnsanı değerli yapan şey doğru olması, doğru yolda olmasıdır. Doğru yolu da zekasıyla değil, aklıyla bulabilir insan. Vicdanına verdiği eğitim derecesinde de akıllanır. Belki zekası nisbeten yüksek olan birine göre beş tane daha az yol görebilir, fakat gördüğü yolların nereye çıkacağını ve hangi yoldan gitmesi gerektiğini daha iyi bilebilir akıllı ise. Dolayısıyla insanı değerli yapan şey zeki olması değil, sahip olduğu zekasını aklının emrine verip doğru yoldan gitmesidir.

Vicdan, aklın en erdemli hocası; akıl insanın sahip olabileceği en güzel hazinedir. Zeka ise sahibinin kime kulluk ettiğine bağlı olarak en büyük lütuf olmakla birlikte, insanı hayvandan aşağı düşürebilecek en tehlikeli hediyedir.

Mustafa Gerdan